W poprzednim rozdziale przesuwaliśmy wykresy funkcji, otrzymując wykresy innych funkcji. W tym rozdziale omówimy inne sposoby przekształcania wykresów.

Na rysunku poniżej przedstawione są wykresy funkcji f i g. Wykres funkcji g powstał przez odbicie symetryczne wykresu funkcji f względem osi x.



Dla każdego argumentu x wartości funkcji g i f są liczbami przeciwnymi. Można więc powiedzieć, że dla argumentu x funkcja g przyjmuje wartość -f(x).



Na rysunku poniżej przedstawione są wykresy funkcji f ig. Wykres funkcji g powstał przez odbicie symetryczne wykresu funkcji f względem osi y.



Dla każdego argumentu x wartość funkcji g jest taka sama jak wartość funkcji f dla argumentu -x, czyli wynosi f(-x).



Pokażemy teraz jeszcze jeden sposób przekształcania wykresu funkcji.

Na rysunku poniżej przedstawione są wykresy funkcji f i g. Wykres funkcji g otrzymano w ten sposób, że ta część wykresu funkcji f, która znajduje się pod osią x, została odbita symetrycznie względem tej osi, a pozostałe części wykresu funkcji f pozostały nie zmienione.



Możemy powiedzieć, że dla argumentu x wartości funkcji g są równe |f(x)|.



Jeśli f(x) ≥ 0, to g(x) = f(x), jeśli f(x) < 0, to g(x) = -f(x).